|
i proroków. Patrzą oni niejako z nieba na
zgromadzonych w świątyni ludzi. Prezbiterium łączy
z nawą troje drzwi. Są to Carskie Wrota umieszczone pośrodku ikonostasu.
Carskie wrota otwierane są tyko podczas nabożeństwa, w czasie którego
wchodzi i wychodzi przez nie jedynie kapłan
pełniący "Bożą Służbę".
W ikonostasie znajdują się także
Diakońskie Wrota, przez które przechodzą osoby pomagające przy sprawowaniu
nabożeństwa, lub kapłan.
W centrum nawy
głównej znajduje się zawsze krzyż i ikona przeznaczone do adoracji.
Ostatnia część cerkwi nazywana jest często babińcem. Kiedyś gromadziły się
w niej kobiety, którym nie wolno było wejść do nawy głównej. Obecnie
babiniec pełni rolę przedsionka. Często nad nim mieści się chór, gdzie
psalmista prowadzi śpiew liturgiczny, jako że w cerkwi, żadnych
instrumentów nie używa się, twierdząc, że Boga można sławić jedynie
ludzkim głosem.
Cerkiew budowano na planie krzyża greckiego -
równoramiennego. Każda jej część bywała zwieńczoną odrębną banią. Ich
ilość wiąże się z symboliczną liczbą np. 1 jeden Bóg, 3 osoby
boskie, 5 ran Chrystusa, 12 Apostołów itd. W najstarszych cerkwiach
występują przy prezbiterium dwa pomieszczenia diakonios i protesis . W
pierwszym gromadzono dary na ofiarę, chleb i wino, naczynia i wodę do
mycia rąk diakona, w drugim książki i szaty liturgiczne. Występowały
również małe pomieszczenia przy nawie nieopodal prezbiterium tzw. kryłosy
(skrzydła) przeznaczone dla wyższego duchowieństwa.
Cerkiew budowano w miejscach
widocznym, w centrum wsi, lub na wzgórzach -bliżej boga. Prezbiterium
cerkwi jest zawsze po stronie wschodniej. Teren na którym stoi cerkiew
ogrodzony jest symbolicznym murkiem, który wyznacza obszar świętego
miejsca. Wokół cerkwi znajduje się często cmentarz. Jest to symbol
jedności zmarłych i żyjących wiernych.
|
