Praca nad powstaniem ikony nazywana jest ikonopisaniem. Określenie to wywodzi się to z języka greckiego, w którym pisanie oznaczało niemal każdą czynność pozostawiającą trwały ślad, czyli rysowanie, pisanie, malowanie, a więc i tworzenie ikon.
      Dla wyznawców prawosławia ma ono jednak znacznie głębszy sens. W ich rozumieniu ikona nie jest tylko obrazem przedstawiającym wizerunek świętego, czy scenę biblijną, lecz pełnym łaski miejscem obecności Chrystusa, Bogurodzicy, czy świętych. Ikonę pisze się kolorem, słowem, uczuciem. Każde pociągnięcie pędzla to zapis modlitwy twórcy ikony.
      Przez długie wieki ikony nie kupowało się, tylko prosiło o łaskę jej posiadania w klasztorze zajmującym się pisaniem ikon. Ikony po wykonaniu odbierała uroczysta procesja. W zamian nie płacono pieniędzy tylko ofiarowywano “co łaska” - np. zboże lub inne płody rolne. W dzisiejszych czasach ikony można kupić, ale tylko te, które nie zostały jeszcze poświęcone.
        Ikonę otaczano szczególnym szacunkiem. Często zawieszano nad nią tzw. rusznik, czyli haftowany ręcznik. Zasłaniano nim ikonę, kiedy np. w domu trwały spory.